9000+ άρθρα από την κοινότητα μας
πάρε μέρος κι εσύ!

Όταν έλαβα την πρώτη ενημέρωση σχετικά με το Future Library και αφού διάβασα τους σκοπούς και στόχους της κίνησης ομολογώ πως συγκινήθηκα. Μια εκσυγχρονισμένη δράση προωθημένη μέσα από ένα σύγχρονο μέσο επικοινωνίας. Ένιωσα να διακατέχομαι από μια διάθεση δημιουργίας, επαναπροσδιορισμού και ανακατάταξης, μια διάθεση απόκτησης και εφαρμογής γνώσης.Στην προσπάθειά μου να συμμετέχω στην κίνηση αυτή άρχισα να σκέφτομαι, να οραματίζομαι και να προσπαθώ να θέσω το όραμά μου σε μια πραγματική βάση.Η σκέψη προς την υλοποίηση όσων υπήρχαν και εξακολουθούν να στροβιλίζονται στο κεφάλι μου όμως σκόνταψε γρήγορα.Ας κουβεντιάσουμε λοιπόν….Συμφωνώ απόλυτα με τον κ. Τροχόπουλο πως εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε βιβλιοθήκες οι οποίες θα βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των πολιτών. Συμφωνώ απόλυτα με τη θέση του πως οι βιβλιοθήκες του 21ου αιώνα καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τις αξίες και τους σκοπούς τους.Και ρωτώ όλους: ΠΟΙΟΣ;Ποιος οφείλει να οδηγήσει τις βιβλιοθήκες; Ποιος μπορεί;Είναι οι βιβλιοθηκονόμοι αναγνωρισμένοι επιστήμονες και πλαισιωμένοι με ανάλογο τρόπο ώστε να αποτελέσουν τον οδηγό;Σαφώς και η υπόθεση δεν αφορά έργο ενός και μόνο ανθρώπου. Όμως, αν όχι ο βιβλιοθηκονόμος, τότε ποιος μπορεί να εισηγηθεί έστω τον εκσυγχρονισμό, τον επαναπροσδιορισμό αξιών και το στρατηγικό πλάνο ανάπτυξης μιας βιβλιοθήκης;Αυτό που θέτω ως θέμα συζήτησης είναι η πραγματικότητα.Όταν, όπως πολύ σωστά έγραψε ο κ. Τροχόπουλος, «οι ελληνικές βιβλιοθήκες δεν έχουν βρει ακόμα τον βηματισμό τους» και πως «δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι δεν έχουμε «κανονικές» βιβλιοθήκες στη χώρα», πώς μπορούμε να μιλήσουμε για εκσυγχρονισμό;Όταν κάποιοι έχουν μόλις ανακαλύψει τι είναι βιβλιοθήκη και εμμένουν στην άποψη που είχε για τον ρόλο τους η παγκόσμια κοινότητα 2 αιώνες πριν, πως θα μιλήσουμε για εκσυγχρονισμό;Όταν κάποιοι δεν έχουν ουσιαστικά καμία διάθεση και πρόθεση να επενδύσουν – ποικιλοτρόπως – στη βιβλιοθήκη και απλά επιθυμούν να την συντηρούν και όχι να την αναπτύσσουν, αφού αυτό προϋποθέτει παραγωγή έργου και κατάθεση χρήματος, πως θα μιλήσουμε για εκσυγχρονισμό;Δεν θέλω να φανώ απαισιόδοξη. Δεν είμαι.Να συζητήσω, να αφυπνίσω και να αλλάξω τα δεδομένα θέλω.Προερχόμενη από τον χώρο των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών είχα άλλες οπτικές γωνίες και συνήθειες. Ο χώρος των δημοτικών βιβλιοθηκών περιόρισε τα όρια δράσης μου, συνεπώς και τους ορίζοντές μου. Μαθαίνω πως οι περισσότερες δεν έχουν το ανάλογο προσωπικό όχι μόνο σε αριθμό αλλά και σε κατάρτιση. Μαθαίνω πως τα διοικητικά σχήματα διαφέρουν, οι φορείς διαφέρουν, οι προσεγγίσεις διαφέρουν. Πως δεν υπάρχουν «βέλτιστες πρακτικές» και «διεθνή πρότυπα» που να εφαρμόζονται ως αυτονόητα.Φταίμε εμείς; Δεν είμαστε, ως σύνολο επιστημόνων, αρκετά ενημερωμένοι; Μήπως δεν είμαστε αρκετά δυναμικοί και δραστήριοι; Φταίνε οι άλλοι; Που δεν έχουν ανησυχίες ώστε να οδηγηθούν στην ενημέρωση, την αποδοχή και κατ’ επέκταση στην εξέλιξη; Που απλά δεν έχουν οικονομικούς πόρους να στηρίξουν τις γνώσεις και τις ιδέες μας; Τι φταίει και δεν έχουμε «κανονικές» βιβλιοθήκες;Θέλω να δω τη χώρα μου να «λύνει» τα χέρια των βιβλιοθηκονόμων και να τους αφήσει να δημιουργήσουν, να εφαρμόσουν τις γνώσεις τους και να οδηγήσουν τις βιβλιοθήκες στον πολυσυζητημένο 21ο αιώνα. Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο να οδηγηθούν οι βιβλιοθήκες στον επαναπροσδιορισμό και στον εκσυγχρονισμό τους αλλά να γίνει αυτό αποδεκτό, σε λόγια και έργα, από την κοινότητα που τις πλαισιώνει. Θα πρέπει πρώτα να βοηθήσουμε να ωριμάσει η ιδέα του τι είναι και τι μπορεί να είναι μια βιβλιοθήκη και πώς μπορεί να προσφέρει στην τοπική κοινωνία ώστε να αντλήσουμε αρωγή και υποστήριξη στην υλοποίηση των οραμάτων μας. Περνάω πέρα από το πρόβλημα της ενημέρωσης σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές, τις νέες υπηρεσίες και τις μεθόδους στρατηγικής ανάπτυξης και αγγίζω το πρόβλημα της εφαρμογής τους.Θέλω να τεθούν κάποια θέματα «επί τάπητος» και να πάψουμε να συζητάμε μεταξύ μας στα συνέδρια πόσο αξιόλογοι είμαστε «εμείς οι βιβλιοθηκονόμοι» εξάροντας εαυτούς και μετά να γυρνάει ο καθένας στην μικροπραγματικότητά του εφαρμόζοντας από ελάχιστα έως τίποτα από την νεοαποκτηθείσα γνώση παρά μόνο όταν αυτή «επιβάλλεται» μέσα από ευρωπαϊκά και εθνικά χρηματοδοτούμενα προγράμματα.Θέλω, πέρα από βιβλιοθηκονόμους, να βλέπω στις συναντήσεις και συμμετοχές από άτομα που συνδιοικούν και συναποφασίζουν για την τύχη και την εξέλιξη μιας βιβλιοθήκης σε τοπικό και εθνικό επίπεδο ώστε να μιλήσουμε για εξέλιξη στην ίδια γλώσσα.Θέλω οι βιβλιοθηκονόμοι να βγουν μπροστά καταθέτοντας διαρκώς στους φορείς τους ιδέες & προτάσεις, κυνηγώντας προγράμματα, μιλώντας και γράφοντας διαρκώς για το έργο της βιβλιοθήκης ώστε να υπάρξει κινητικότητα η οποία θα φέρει χρηματοδότηση και αυτή με τη σειρά της θα φέρει ανάπτυξη.Όσοι ενδιαφέρεστε διαβάστε το άρθρο μου «Τα λειτουργικά προβλήματα των Δημοτικών Βιβλιοθηκών» στο τελευταίο τεύχος του on-line περιοδικού Συνεργασία http://www.goethe.de/ins/gr/lp/prj/syn/ozs/elindex.htm, όπου γκρινιάζω λίγο πιο αναλυτικά….….και συνεχίστε τον διάλογο! Γιατί κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του, αρκεί να το εντοπίσουμε!

You need to be a member of FUTURE LIBRARY to add comments!

Join FUTURE LIBRARY

Comments

  • Διαβάζοντας το κείμενο σου ποταμό έμεινα αρκετή ώρα στη δεύτερη παράγραφο σκεπτόμενη από την δική μου πλευρά πόσες φορές σκόνταψα και πόσοι άλλοι σαν και μένα και σένα σκοντάψαμε μπροστά στο όραμά που είχαμε και πιστεύω πως δεν έχουμε απολέσει όσο και αν γκρινιάζω ή απαισιοδοξώ.

    Ας σκεφτούμε την έννοια του επαναπροσδιορισμού των αξιών και το σκοπού μας. Στο μυαλό μου σημαίνει πως υπάρχει κάποιο σημείο αναφοράς προσδιορισμένο, ένας κοινός τόπος για όλους μας από τον οποίο θα ξεκινήσουμε για να επανα-προσδιορίσουμε τις υπηρεσίες μας, την θέση μας στην ελληνική κοινωνία, που θέλουμε να πάμε και πως. Ξεκινάμε από το ίδιο σημείο αναφοράς όλοι μας? Πόσο εύκολο είναι αυτό όταν υπάρχουν βιβλιοθήκες πολλών ταχυτήτων όπως και βιβλιοθηκονόμοι;

    Περιγράφεις μια πραγματικότητα ρωτώντας μας ΠΟΙΟΙ είναι αυτοί που θα πάνε τις βιβλιοθήκες μπροστά και είναι ευνόητη η θέση πως πρέπει να είμαστε εμείς αυτοί που θα το κάνουμε. Γιατί αν δεν είμαστε εμείς δε θα είναι κανείς για εμάς. Δυστυχώς στο ΄κανείς’ συγκαταλέγεται και η πολιτεία με την έλλειψη χρηματοδοτήσεων και εθνικής στρατηγικής για τις βιβλιοθήκες μας.

    Στους καιρούς μας είμαστε πιο πολλοί και με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών επικοινωνούμε, βρισκόμαστε έστω και εικονικά πολύ πιο εύκολα και πιο γρήγορα και μας προσφέρονται δυνατότητες να ξεπερνούμε εμπόδια που κάποτε θα μπορούσαν να είναι και η αιτία της ‘ακινησίας’ και τροχοπέδη στην επαγγελματική ανάπτυξη.

    Απέναντι σε αυτούς που δεν έχουν διάθεση να επενδύσουν δεν θα πρέπει να σταθούμε στην πλευρά τους αλλά να τους κάνουμε να έρθουν αυτοί στη δική μας.

    Πως; Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω το άρθρο Χρειαζόμαστε βιβλιοθήκες σήμερα; του Τροχόπουλου που δημοσιεύτηκε στο Βήμα Ιδεών στις 2 Νοέμβρη 2007. Στο άρθρο υπάρχουν 5 προτάσεις που δε θυμάμαι αν αποτέλεσαν αντικείμενο εκτενούς συζήτησης.

    Νομίζω πως η ουσία βρίσκεται στην αλλαγή της δική μας νοοτροπίας για το τι είναι οι βιβλιοθήκες και όπως πολύ εύστοχα αναφέρεται στο επίλογο του άρθρου “Οι βιβλιοθήκες δεν είναι «ιερές αγελάδες». Ούτε, άλλωστε, ζούμε στις Ινδίες. Κατά συνέπεια, δεν χρειάζεται να τις αντιμετωπίζουμε με δέος ή να τις συμπαθούμε. Αυτό που έχουν ανάγκη είναι να γίνουν πιο ελκυστικές, μήπως και μας γίνουν απαραίτητες. Πιθανόν πάλι να πρέπει να τις εξαφανίσουμε τελικά, αν πιάνουν χώρο δίχως λόγο."
This reply was deleted.